fly 104

Loading...

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Κενό εξουσίας ή κενό πολιτικής;

Ακόμα και τώρα, μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου, που έφεραν ένα αποτέλεσμα τόσο διαφορετικό από τα προηγούμενα, αντί να ξεμπερδευτεί το κουβάρι, μπλέχτηκε χειρότερα. Ακούω τους ψηφισθέντες εκπροσώπους μας να παραμιλάνε στα κανάλια σαν ζαλισμένα κοτόπουλα. Αλλοι ζαλισμένοι από την εκλογική φάπα κι άλλοι ζαλισμένοι από το υψόμετρο όπου ξαφνικά βρέθηκαν. Κι όμως είναι τόσο προφανές ότι κανείς τους δεν εξέφρασε με μια ικανοποιητική πλειοψηφία τους πολίτες. Η μεν δεξιά διασπασμένη όσο ποτέ άλλοτε, μπερδεμένη κι αυτή μεταξύ μνημονίου και καταγγελίας του. Η αριστερά διασπασμένη όπως πάντα σε συνιστώσες και συνισταμένες αδυνατεί να εκφράσει καθολικά την πλειοψηφική λαϊκή καταδίκη της έως τώρα οικονομικής πολιτικής. Στο τέλος, εννοείται πως κινούμαστε πολύ μακριά από συναινέσεις και συνεργασίες γιατί απλά αυτά είναι αντίθετα εδώ και πολλά χρόνια στο DNA της φάρας μας. Παρακολουθούσα με πολύ ενδιαφέρον τη συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου στην Πόπη Τσαπανίδου σήμερα το πρωί. Τι έλεγε; Τα τραγικά αυτονόητα. Κυρίως ότι αυτή η κρίση που ζούμε δεν είναι πάνω απ'όλα οικονομική. Δεν μπορεί η ρευστότητα, η οικονομική ευμάρεια, η φορολογία και η οικονομική ανταγωνιστικότητα να είναι το νούμερο ένα πρόβλημα της χώρας. Δηλαδή αν αύριο από θαύμα προσγειώνονταν στην Ελλάδα τα λεφτά που χρωστάμε ως χώρα, θα είχαν λυθεί τα προβλήματά μας; Δε θα είχαμε χρέος βεβαίως βεβαίως αλλά θα είχαμε Παιδεία; Θα είχαμε Ισονομία; Θα λειτουργούσε η Δικαιοσύνη; Θα εφευρίσκαμε την Αξιοκρατία; Θα έλειπε το καρκίνωμα της διαφθοράς; Αν όχι, ε τι στο διάολο Δημοκρατία θα είχαμε ακόμα κι αν δε χρωστούσαμε; Όπως και στην προσωπική μας ζωή, έτσι και στη δημόσια ζωή μετράει το χρήμα, μη γελιόμαστε. Αλλά πόσους γελοίους νεόπλουτους βλέπετε να κυκλοφορούν και τους λοιδωρείτε για τον νεοπλουτισμό και την απόλυτη κενότητά τους; Αν δεν τους λοιδωρείτε αλλά τους ζηλεύετε, αν είστε έτοιμοι να ανταλλάξετε τις αξίες και την παιδεία σας με τα φράγκα, τα αυτοκίνητα και τα σπίτια τους, τότε καλώς ήλθατε στο πρόβλημα... Το πραγματικό μας πρόβλημα αισθάνομαι ότι δεν είναι μόνο η έλλειψη ηγετών για την οποία έχω ξαναγράψει. Είναι η παντελής έλλειψη δικού μας προσανατολισμού σαν μέλη αυτής της κοινωνίας. Αν ο Έλληνας τελικά είναι κατά πλειοψηφία θρησκόληπτος που κατεβάζει Χριστοπαναγίες με το παραμικρό, Ευρωπαίος που γουστάρει τα ευρωπαϊκά προνόμια των πολιτών, αλλά δηλώνει Βαλκάνιος και "διαφορετικός", Αριστερός που θέλει να αυξάνει τις ιδιοκτησίες του και να καταχράται δημόσιο χρήμα εις βάρος του διπλανού του, Πατριώτης που ρυπαίνει τη χώρα του, οικοπεδοποιεί τα δάση και αφήνει τα μνημεία του πολιτισμού του να ρημάξουν, ε τότε, συγγνώμη αλλά το μνημόνιο είναι το μικρότερο από τα προβλήματά μας. Και φυσικά όσο δε γίνεται επανεκκίνηση αυτής της κοινωνίας με το μόνο υγιές μέσο, την Παιδεία, τότε όλο και περισσότερο θα σφιχταγκαλιάζεται ο Έλληνας με τραμπούκους και λαϊκιστές είτε είναι politically correct, είτε ακραίες μαϊμούδες... Υ.Γ. Μια υγιής αντίδραση στα ποσοστά της χρυσής αυγής ειδικά μεταξύ των νέων ανθρώπων, θα ήταν η καθολική αποχώρηση από την πολιτική όλων των υπουργών Παιδείας από το '74 και μετά. Σε άλλες χώρες ίσως να δικάζονταν για τις παραλείψεις τους.