fly 104

Loading...

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Παπάζογλου στο Λυκαβητό


Έτσι ξεκινούσε παραδοσιακά το καλοκαίρι μας. Ανηφορίζαμε με το Γιώργο και όποιον άλλο γούσταρε στο θέατρο του λόφου να ακούσουμε και να ξανακούσουμε τα ίδια σχεδόν τραγούδια από μια φωνή που είχε ατέλειες, φαλτσαρίσματα αλλά γι αυτό μάλλον μας άρεσε. Η χαρακτηριστική φιγούρα με το τζιν και το κόκκινο φουλάρι άνοιγε κάθε καλοκαίρι της εφηβείας και της νεότητάς μας. Αισθανόμουν μεγάλη ζήλια που δε ζούσα Θεσσαλονίκη να τον απολαμβάνω πιο συχνά αλλά πολύ αργότερα έμαθα ότι και στη Θεσσαλονίκη δεν ξοδευόταν σε εμφανίσεις. Κλεινόταν στο "Αγροτικόν" και μας αποκάλυπτε διαμάντια σαν τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Τον γνώρισα πολύ αργότερα, ενώ ζούσα στη Θεσσαλονίκη σε μια περίοδο ιστιοπλοϊκών μου ανησυχιών. Αγαπούσε τη θάλασσα, την καπετάνισσά του, το σκάφος τους, τους φίλους του, το χαβαλέ στη μαρίνα, τις απρογραμμάτιστες συνάξεις με κρασί και με πειράγματα.
Θα ήθελα να ανηφορίσω σήμερα στον Αγιο Θεράποντα αν και απεχθάνομαι τις κηδείες και τα τυπικά τους. Θα ήθελα να πάω, έτσι για να δουν οι δικοί του πόσοι πολλοί "χαλάστηκαν" από το χαμό του.
Τις προάλλες που έφυγε ο Μανώλης Ρασούλης το Βήμα της Κυριακής κυκλοφόρησε με ένθετο το CD "η εκδίκηση της γυφτιάς". Στο εξώφυλλό του το χαμόγελο του Νίκου Παπάζογλου ήταν ο ορισμός του καλοκαιριού και του "ωραίου ανθρώπου".
Δεν πιστεύω σε τίποτα μεταθανάτιο, αλλά ελπίζω να ανταμώσουν κάπου ο Ρασούλης κι ο Παπάζογλου. Εμείς θα θυμόμαστε τα ανηφορίσματα στο Λυκαβητό με τα μπουκαλάκια επιμελώς καταχονιασμένα στα μανίκια... Αντίο...

Δεν υπάρχουν σχόλια: